451 dagen in de Tropen

Binnenkort ga ik mijn slippers voorlopig weer inruilen voor schoenen met veters. 451 dagen lang heb ik elke dag mijn boardshorts en slippers aan kunnen trekken, kunnen zwemmen in blauwe zeeën, wandelen over witte stranden en duiklessen gegeven in warm water.
De dagen in de tropen waren mooi. Veel buiten, geen TV, geen kranten, alleen het dagelijkse leven waar je me te maken hebt. Je hoeft je niet druk te maken om de zoveelste zonvloed, aanslag, file en noem het maar op.
Ook in de tropen is het leven niet elke dag feest en zijn er ook moeilijke tijden geweest en tranen gevloeid. Maar overall kijk ik met veel plezier terug op deze 451 dagen.

Vanaf medio december ga ik weer aan de slag in Nederland. Mijn toekomst verder opbouwen met het werk waar ik me erg in thuis voel.

Inmiddels is de meeste schade van de tropische storm Omar in Curacao weer hersteld. Kunnen we weer op de stranden liggen en hebben de pieren weer een board walk.
Het seizoen begint weer langzaam op gang te komen. Het is nu een erg rustige tijd. Stranden zijn leeg en de regen valt met regelmaat, maar Kerst staat voor de deur! Druk zal het weer worden.
Ook mijn ouders zijn voor de tweede keer naar Curacao gekomen. Dit keer met wat meer tijd. Ik heb ze aardig wat van het eiland kunnen laten zien en heb met pa het hoogste punt van Curacao beklommen.

Anyway, time to go!

Wie dit al wonend op Curacao leest, bedankt voor een grandioze tijd en succes met alles hier. En Bon Pasku.
Wie dit al wonend in Nederland leest, tot snel, ik kom er aan.

Tropische storm Omar

In de nacht van maandag op dinsdag ging de hemel open. Snel het bed uit om de shutters dicht te maken. Zelfs in bed voelde je de regendruppels.
Mijn gedachte gingen uit naar morgen. Onze dive shop bij Hook's staat namelijk altijd onder water wanneer het gruwelijk hard regent. De gedachte die daarop volgde was, dat we waarschijnlijk alle duiken moesten cancellen. De storm nam alleen maar toe in kracht.
De volgende ochtend op naar Hook's. Langs de kust zag je al wat schade. Bij het strand van Hook's was het nog redelijk. Alleen de pier van het Hilton was al voor de helft verdwenen.
We begonnen nog met een kop koffie en besloten om onze drie dive shops gesloten te houden. In de daarop volgende vier uur nam alles in tienvoud toe. Onze eigen pier ging eraan, het strand verdween, de parasols op het strand in beton verdwenen in zee, de trompet vissen en papagaai vissen lagen op het overgebleven strand.
En dan heb je nog maar met een tropische storm te maken en niet met een orkaan....wat een ravage!
De dag erna bleef het maar waaien en regenen. De golven bleven komen. Met andere woorden, hier hebben we niets te zoeken. Tot morgen....
Nu 1 dag na de storm staat alweer veel overeind. Dit vooral door voor uit denken en anticiperen.
Ook het duiken zal snel weer opgepakt worden en kunnen we weer lekker aan de slag.

Instructor Development Course

De eerste 10 dagen van oktober waren weer IDC dagen. Op onze locatie, Blue Bay, zijn Guido, Ronald, Javier, Ellis, Mick en Davina 8 dagen onderleiding van Petra, Maurice en mijzelf klaar gestoomd voor het instructeurschap.
Ook collega Maikel heeft zijn steetje bij gedragen. Hij mag zich nu zelf IDC Staff Instructor noemen.
Afgelopen weekend hebben de 6 kandidaten twee zenuwslopende dagen gehad op het Instructor Exam (locatie Habitat Coral Estate) waar ze alle 6 glorieus doorheen zijn gerold.
Ook ikzelf ben trots, aangezien het onze tweede IDC is en iedereen tot nu toe in een keer slaagd. Een geweldig gevoel!

It has been a while

Mijn neef Rob van Kuik.

Water, water, water en nog eens water!

Wat heeft dit element een belangrijk deel in mijn leven.

Van kinds af aan al brachten we als familie onze vakanties door aan zee. Was het niet Zeeland of België, dan wel ergens in Spanje. De weidsheid, de rust, de ruigheid, de frisse lucht en natuurlijk al die onbekende beestjes die onder de zeespiegel leven.

Nu ruim 6 jaar geleden ben ik samen met mijn makker Dolf begonnen met duiken. Niet meteen hooked for life, maar wel een leuke hobby bij voor op vakanties en eventueel in Nederland.
Later als reisleider in Azië kwam ik meer en meer in aanraking met duiken. De reis eindigde vaak op een tropisch eilandje, waar de gasten konden duiken of leren duiken. De dive crew vroeg dan of ik mee wilden helpen met eventueel vertalen. Alle duiken waren dan natuurlijk ook gratis voor mij.
Langzaam begon het te dagen dat ik dat werk ook wel leuk zou vinden. Nog geen jaar later een heuse duikvakantie met Dolf en een jaar daarna via wat omwegen (o.a. kajakken op wilde rivieren) naar het professionele niveau.

En zie nu al weer bijna één jaar in het Caribische gebied werken al duikinstructeur. Ik word dagelijks omringd door miljarden liters zout water en dat voelt heerlijk.

Het hoogseizoen is sinds een paar weken in volle gang. De dagen en weken vliegen voorbij. Naast de vele introductie duiken, open water en advanced cursussen komen er ook steeds meer aanvragen voor Divemaster en Assistant Instructor opleidingen. Mijn collega en vriend Maus en ik zijn daar erg tevreden mee. Je bent dan namelijk les aan het geven op een hoger niveau. Je hoeft deze cursisten niet meer te leren duiken.

Mijn leven bestaat dus vooral uit water. Zit ik niet onderwater, dan geef ik wel les aan mensen hoe ze zich moeten gedragen onderwater of zit ik aan de rand van de turkooizen zee te genieten van een mooie sunset.

Natuurlijk doe ik nog wel meer dan alleen maar met water bezig zijn. Afgelopen tijd was ook een tijd van verjaardagen, BBQ’s op het strand, naar de bioscoop en wat nogal niet meer. Vooral het rond scheuren in een rode buggy over het eiland was geweldig, maar ook dit werd gecombineerd met snorkelen op verlaten strandjes….Altijd weer dat water.

“Water maakt gelukkig! Of we het nu zien, horen, voelen, proeven of erin spelen. Maar veel mensen vinden dit moeilijk te begrijpen, omdat het te goedkoop en te simpel is. Daarom vergeten we het.”

Tulku Lama Lobsang

100 %

Kennen jullie dat gevoel achter/voor de computer te zitten en geen idee te hebben wat je moet schrijven. Wel nu, dat heb ik nu. Natuurlijk is er genoeg te schrijven, maar waar moet je beginnen.

Wanneer je hier leeft en je doet je dagelijkse dingen lijkt het allemaal zo gewoon. Terwijl voor een hoop mensen in Nederland het allemaal zo bijzonder is wat je doet.

Buiten het normale dagelijkse lesgeven, het runnen van de dive center, opstap gaan, vrije dagen hebben en nog veel meer, hebben we van 19 juni t/m 27 juni onze eerste IDC, Instructor Development Course, op het eiland gehad.

DiveVersity Nederland is wereldwijd het grootste in het aanleveren van nieuwe PADI duikinstructeurs. DiveVersity Curacao gaat daar nu aan meehelpen, dat ook te blijven.

De IDC is een intensieve cursus van 8 dagen met vaak aansluiten het IE, Instructor Examination.

Voor onze IDC hadden we 4 kandidaten. Allemaal werkend en woonachtend op Curacao. Uit Nederland is Margo overgevlogen om samen met Maus en mij onder toezicht van Course Director Remco de IDC te geven.

Een IDC is heel wat anders dan zo maar duikles geven. Je moet de kandidaten gaan leren wat het is om les te geven, hoe dit moet, waar ze allemaal rekening mee moeten houden, hoe te organiseren en vooral FUN te hebben in wat je doet.

En FUN hadden we de 8 dagen. Ook voor mij is een IDC een welkome afwisseling op het dagelijkse leven. Het lijkt wel of je even weg bent. Het slokt je helemaal op. Heerlijk.

Vooral ook wanneer alle kandidaten slagen met goede scores…100%. Wat een kick! Nog van harte Barbara, Claartje, Janet en Dirk. Petje af!

De IDC is inmiddels alweer 1 ½ week voorbij. Ik heb alweer volop Open Waters, Intros, Rescue cursussen mogen geven. Het hoogseizoen staat voor de deur en daarom heb ik ook 3 dagen vrij. De afgelopen 3 weken ben ik 1 dag vrij geweest. Moeten de batterij weer opladen om er vol tegen aan te gaan.

Life here is still sweet.

Voor de foto's ga je naar het webalbum

Pura Vida

Vandaag is het precies 3 weken dat ik voor het laatst heb gedoken. Twee hardnekkige ontstekingen hebben mij aan de wal gehouden. Het kriebelt aan alle kanten om weer het water in te duiken. Maar je moet geduld hebben, anders zijn we straks nog verder van huis. Ondertussen help ik mijn collega's zo goed mogelijk en knap ik weer andere klussen op. Morgen gaan we het weer proberen.

De afgelopen weken zijn desondanks erg leuk geweest. Collega's vertrokken en er kwamen weer nieuwe collega's. De sfeer op het werk is top en de gasten zijn erg happy. De gasten begrijpen zelfs dat we op de voetbaldagen van Oranje een paar uur eerder dicht gaan. Ze willen zelf ook niets missen van de Oranjegekte.

Laatst vroegen ze vanuit Nederland of hier in de tropen het Oranje gevoel ook leeft. Ik kan jullie vertellen dat Oranje ook hier nu de meest gedraagde kleur is van het eiland. Zelfs de Amerikanen en Engelse lopen hier in het Oranje rond en proberen elke wedstrijd bij te wonen. Want wat wil je nog meer dan voetbalkijken terwijl je met je voeten in zee en op het strand staat met een koud biertje in de handSamen met mijn collega's en cursisten kijken we bij Hook's Hut.

De laatste weken hebben we ontzettend veel leuke en enthousiaste cursisten uit Nederland, Amerika en Engeland. Ze zijn zo enthousiast dat ze ons de kleren van het lijf vragen en in 2 weken hun Advanced hebben gehaald. Samen met hun kijken we naar het voetbal, gaan we naar Happy Hours en BBQ-en we bij ons bij het zwembad. Zoals mijn collega Maurice al verwoorde: "hiervoor zijn we PADI Instructor geworden!"

Al met al weer een paar top weken achter de rug en zoals ze in Costa Rica zeggen: "PURA VIDA"

Snot in de kop

Een leukere titel heb ik er niet voor. En de foto’s zal ik jullie ook maar besparen!

As zondag is het precies 2 weken geleden dat ik gedoken heb. Toen was ik al verkouden en deed het voorhoofdje niet wat ik graag wilde. Maar ik kwam wel op 18 meter. Was dan wel meteen de laatste duik! Pijn deed het wel.

Twee dagen later was het naar de Doc, Harry Jansen. Nu ik verzekerd ben op het eiland is dat gelukkig allemaal gratis. De doc constateerde een binnen oorinfectie…dus hop aan de antibiotica. Blijk ik daar dus ook allergisch voor te zijn en dat dat nog vervelender is dan welke infectie dan ook. Dus opnieuw naar Harry voor anti antibiotica. Volgen jullie het nog!

Naast de pijn in de buis van Eustachius (nee, dat is geen eiland in het Carribean), kreeg ik ook pijn in dat grote hoofd van me…dus weer naar Harry. Dit maal wel de goede antibiotica. De kuur is aanstaande maandag voorbij. Net op tijd om dronken te kunnen worden wanneer Oranje tegen Italië voetbalt.
Ook hier kleurt het een beetje oranje!!

Nu moeten jullie niet gaan denken dat ik zielig ben. (Ben ik eigenlijk wel, want ik kan niet duiken). Naast het duiken is er genoeg te doen op een duikschool om je bezig te houden.

Anyway, juni is begonnen. Aan het eind van de maand beginnen de schoolvakanties en wordt het druk op Curacao. Stilte voor de storm! Nog even chillen.

Chao

Yesterday is History, Tomorrow is Mystery, Today is a gift: that's why we call it the Present

Christoffelberg

Gisteren om 12.45 stonden Maus, Maus en ik dan eindelijk boven op de Christoffelberg.
Na een half jaar voorbereiding is het ons dan gelukt om de berg te bedwingen.
Het heeft aardig wat bloed, zweet en tranen gekost.
De beloning achter af was dan ook zeker verdiend.
Voor de foto's zie het webalbum.

A Happy Man

In mijn vorig bericht schreef ik dat ik nog iets zou schrijven voordat ik naar huis zou vliegen. Inmiddels zit ik weer te tikken op mijn notebook aan de rand van het zwembad met mijn voeten al hangend in het zwembad. Ik ben al weer 2 dagen op Curacao. De eerste duik cursussen al weer gegeven. Ja, de tijd gaat hard.

Wanneer je na zoveel maanden weer eens terug komt in Nederland, doe je een hoop toezeggingen om een hoop mensen op te zoeken. Deze toezeggingen makend, weet je al bij voorbaat dat je ze niet allemaal kunt waarmaken. Je kunt jezelf niet in vieren delen. Dus bleven de bezoeken beperkt tot een handvol maar zeer dierbare mensen.

Mijn laatste week, net als de eerste twee, in Nederland was geweldig. Het werken bij DiveVersity in de Kempervennen was weer als vanouds. Gezellig en druk. Vooral het lesgeven aan instructeurs in spé is eens wat anders, dan wat wij op Curacao doen. Je hoeft hen niet meer te leren hoe te duiken. Het gaat nu meer om hoe je les moet geven, hoe te organiseren en hoe je FUN moet overbrengen.

Daarnaast is het ontmoeten van je Nederlandse collega’s ook leuk. Of niet dan, Roy en Margo? Ja, Sandra jij hoort daar ook bij. Kom maar snel eens langs op Bon Bini eiland en ervaar natpak duiken…haha!

Na ruim 9 uur vliegen kom je dan weer terug op Curacao. Mijn thuis voor nu! Best wel vreemd, maar o zo leuk. De warmte komt je tegemoet en een duik de eerst avond in het zwembad mocht dan ook niet ontbreken.

Ik ben als een happy man terug gegaan naar Nederland en als een “very” happy man weer terug gekomen op Curacao . Het leven was al mooi en is alleen maar mooier geworden.

Nederland

Het is zaterdagochtend. De zon laat zo nu en dan haar stralen zien. Temperatuur ligt rond de 16 graden. De bomen worden met de dag groener en de vogels laten zich steeds vaker horen!
Slapen doen we weer onder één, meestal, twee dekbedden. De winterjas is weer aan. Ik heb weer elke dag schoenen en sokken aan. Ik zit weer op de fiets (zadelpijn). De wekker wordt niet gezet.
Ja, ik ben weer in Nederland en heb vakantie.

Ik wist niet dat ik zoveel kon slapen. De eerste 3 nachten heb ik toch zo'n 36 uur geslapen en 10 uur slaap is nu meer regel dan uitzondering. Is het de vermoeidheid die er na ruim 7 maanden tropisch leven uitkomt? Is het een jetleg? Wie zal het zeggen!?

Ik keek er erg naar uit om even van de eilanden af te kunnen en weer voet op hollandse bodem te mogen en kunnen zetten. Maar elke keer als ik weer terug ben in Nederland, is het alsof ik nooit ben weg geweest. Natuurlijk is het emotioneel dat je je familie en goede vrienden weer ziet, maar het is ook zo gewoon geworden. En eigenlijk is dat wel erg goed en fijn om te zien.

Het eerste weekend was meteen raak met het Reisbegeleiders weekend van Sawadee Reizen. Fantastisch om al die oud collega's weer te zien. Ontzettend veel lol beleefd en dat allemaal in de omgeving van Etten-Leur.


De rest van de dagen heb ik lekker rustig in Den Bosch en omgeving door gebracht. Genietn van wat er hier allemaal is en niet is. En in mijn armen knijpen van wat ik daar (Lees: Curacao) heb. Die slippers mis ik echt, vooral als buiten de zon schijnt, je buiten wilt lezen en dan nog je jas moet aantrekken...haha!
De komende week ga ik weer aan de slag bij DiveVersity op de Kempervennen. Ik kijk er weer erg naar uit om in het subtropisch zwembad te liggen en te mogen duiken in 12 graden water. Hoe dat allemaal gaat verlopen, lezen jullie nog voordat ik het vliegtuig in stap terug naar huis...

Freezing

Daar zit ik dan met mijn trui aan op Hato Airport...mijn voeten vriezen er al af...aja kan ik alvast wennen...haha!
Voor degene die mijn blog bijhouden in Nederland tot snel en mijn buddies op Curacao tot over 3 weken, want die ochtend plons in mijn zwembad ga ik echt wel missen.

Oost West Thuis Best...

Nog drie weken en ik zit alweer 6 maanden op Curacao.

Vorig jaar rond deze tijd had ik voor het eerst zicht op een baan als duikinstructeur in de tropische wereld, maar voordat je het weet, zit je al acht maanden op hagelwitte stranden en lig je in azuur blauwe zeeën. Time flies!

Inmiddels verblijf ik ook al weer één maand in mijn eigen Melroce Place (zoals mijn zus het noemt). Het bevalt prima. Het ligt centraal, maar is toch rustig. Je bent zo bij alle winkels, restaurants, cinema en busstation. Zelfs de cruiseschepen zie je liggen. Al met al een heerlijke plek.

Na een dag werken is het goed thuiskomen met een biertje in de hand en de voetjes in het zwembad, vervolgens een potje eten klaarmaken, wat sporten of filmpje kijken, en/of douchen en daarna met een stel vrienden ergens hap en drankje doen. En dat allemaal op je slippers en zonder trui of jas.

Ja, wat betreft voel ik me steeds meer thuis. Hoewel het woord thuis nog steeds geassocieerd wordt met ’s-Hertogenbosch. Ooit een Bosschenaar altijd een Bosschenaar…haha!!

Vandaag (lees 1 april) heb ik mijn Verklaring van Rechtswege bij de Antilliaanse overheid ingediend. Dat houdt in dat ik meer rechten krijg in de Antillen en onder andere zonder problemen het land in en uit kan komen. Een fijn gevoel, wanneer je weet dat je het jaar 2008 voor een groot gedeelte op Curacao zal doorbrengen.

Het is voor mij dan ook moeilijk voor te stellen dat het weer in Nederland al weken (maanden) zo bagger is.

Over 2 weken heb ik mijn 10 uur durende vlucht alweer opzitten en zal de “Bossche Bol” verteerd zijn. Drie weken Nederland als vakantie. Menig zal je voor gek verklaren om naar Nederland op vakantie te gaan. Maar om eerlijk te zijn, kijk ik er erg naar uit. Er is veel te doen en mensen te spreken. Ben benieuwd of ik mijn veters nog kan strikken.

Afgelopen zondag was er een gratis live optreden bij “Wet ’n Wild” (bar op het strand) van Barry Hay en The Clarks. Het zou om 21 uur beginnen. Uiteindelijk kwam de oude rocker om 23.30 het podium op en heeft die vijf kwartier onafgebroken zijn songs gezongen. Good old times!!

Dit soort optredens gebeuren regelmatig en zijn dan ook altijd druk bezocht.

Anyway, het is vandaag dinsdag (voor mij zondag) en het zwembad roept. Tijd om deze tekst op het Net te plaatsen. Verder ga ik vanavond nog kick boxen en zal er op een groot scherm een film gedraaid worden op Mambo Beach. Tijd dus om te stoppen en tot snel te zeggen.

Chao amigos

Free Wally