Christoffelberg

Gisteren om 12.45 stonden Maus, Maus en ik dan eindelijk boven op de Christoffelberg.
Na een half jaar voorbereiding is het ons dan gelukt om de berg te bedwingen.
Het heeft aardig wat bloed, zweet en tranen gekost.
De beloning achter af was dan ook zeker verdiend.
Voor de foto's zie het webalbum.

A Happy Man

In mijn vorig bericht schreef ik dat ik nog iets zou schrijven voordat ik naar huis zou vliegen. Inmiddels zit ik weer te tikken op mijn notebook aan de rand van het zwembad met mijn voeten al hangend in het zwembad. Ik ben al weer 2 dagen op Curacao. De eerste duik cursussen al weer gegeven. Ja, de tijd gaat hard.

Wanneer je na zoveel maanden weer eens terug komt in Nederland, doe je een hoop toezeggingen om een hoop mensen op te zoeken. Deze toezeggingen makend, weet je al bij voorbaat dat je ze niet allemaal kunt waarmaken. Je kunt jezelf niet in vieren delen. Dus bleven de bezoeken beperkt tot een handvol maar zeer dierbare mensen.

Mijn laatste week, net als de eerste twee, in Nederland was geweldig. Het werken bij DiveVersity in de Kempervennen was weer als vanouds. Gezellig en druk. Vooral het lesgeven aan instructeurs in spé is eens wat anders, dan wat wij op Curacao doen. Je hoeft hen niet meer te leren hoe te duiken. Het gaat nu meer om hoe je les moet geven, hoe te organiseren en hoe je FUN moet overbrengen.

Daarnaast is het ontmoeten van je Nederlandse collega’s ook leuk. Of niet dan, Roy en Margo? Ja, Sandra jij hoort daar ook bij. Kom maar snel eens langs op Bon Bini eiland en ervaar natpak duiken…haha!

Na ruim 9 uur vliegen kom je dan weer terug op Curacao. Mijn thuis voor nu! Best wel vreemd, maar o zo leuk. De warmte komt je tegemoet en een duik de eerst avond in het zwembad mocht dan ook niet ontbreken.

Ik ben als een happy man terug gegaan naar Nederland en als een “very” happy man weer terug gekomen op Curacao . Het leven was al mooi en is alleen maar mooier geworden.